Verschrikkelijk: uit eten gaan en volledig genegeerd worden door de bediening
Bernadette – ‘Noem me maar ‘een boze bourgondiër’ – doet haar beklag over een restaurantfenomeen dat je avond kan verpesten. ‘Je zit. Je wacht. Je wacht nog wat langer. En dan komt het besef: je bent compleet onzichtbaar voor de bediening.’
‘Ik doe mijn beklag niet alleen uit frustratie, maar ook met een vleugje hoop. Hoop dat we, als klanten én als horeca, het weer even hebben over gastvrijheid. Over zien, luisteren, reageren. Het zijn kleine dingen, maar ze maken het verschil tussen een avond om te onthouden, en een avond waarop je alleen herinnerd wordt als “de dode hoek”. Als “tafel 5 die niks bestelde”.’
Onzichtbaar, maar niet gratis
Het is een fenomeen waar vast meer mensen last van hebben: uit eten gaan en compleet genegeerd worden door de bediening. Gister overkwam het ons. Mijn vriend en ik gingen uit eten bij La Désillusion (nee, dit is niet de echte naam, want om ze publiekelijk af te fikken vind ik niet chic). Een avondje genieten, zo dachten wij naïef. Vol verwachting stapten we restaurant binnen. We waren er helemaal klaar voor. Een avond met heerlijk eten, een fijne ambiance en een tikkeltje romantiek. Wat we kregen? Een masterclass in genegeerd worden.
We werden keurig naar een tafel geleid, dat wel. Daarna: niets. Geen menukaart. Geen vraag of we iets wilden drinken. Zelfs geen water. Alleen een ober die met de elegantie van een Victoriaanse geestverschijning langs ons zweefde, met een blik die dwars door onze zielen heen keek… en ons toch volledig negeerde. Alsof we het onzichtbaarheidsmanteltje van Harry Potter hadden aangetrokken. Alleen jammer dat je er uiteindelijk wel gewoon voor moet betalen.
We hebben gezwaaid. Gekucht. Geroepen. Andere tafels werden geholpen. Ja, zelfs gasten die later binnen waren gekomen. En daar zaten wij dan. Dorstig. Hongerig. Existentiële vragen stellend als: “Bestaan wij wel?”
Slechte bediening is geen luxeprobleem (nou ja, een beetje)
Menukaarten die pas na 23 minuten arriveerden, drankjes die kwamen toen het hoofdgerecht al koud was, de rekening die maar niet kwam (totdat we opstonden en wegliepen – en spoiler: toen zagen ze ons ineens wél); het verpeste onze avond. En echt, ik snap het: personeelstekort, drukte, vermoeidheid. Een tafel in een dode hoek. Maar slechte bediening is niet zomaar een luxeprobleem. Het verandert een avondje uit in een oefening in zelfbeheersing. En in frustratie. Want uit eten gaan doe je niet alleen om lekker te eten, het is ook een vorm van ontspanning. En die ontspanning verdwijnt sneller dan een broodmandje op een lege maag. Begrijp me niet verkeerd, ik wil best even wachten. Maar als ik meer interactie heb met de peper en zoutstel dan met de bediening… dan klopt er iets niet.
Uit eten gaan moet geen survivalervaring zijn. En nee, het is niet te veel gevraagd om gezien te worden als je een tafel bezet houdt en gewoon… bestaat. Dus, aan alle horeca-helden die wél opletten: we zien jullie en we waarderen jullie. Voor de rest? Misschien dat een menukaart met spiegel erin helpt?’
Lees ook:
Bernadette’s naam is vanwege privacy gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie. Wil je ook (anoniem!) een persoonlijk verhaal kwijt? Je kunt ons mailen op info@favorflav.com
