Vrouw wordt restaurant uitgezet vanwege huilende kinderen: terecht of niet?
Het blijft een heet hangijzer in de horeca: mogen kinderen overal mee naartoe, óf horen ze thuis te blijven als ze schreeuwen, huilen en de boel verstoren? Het internet ontploft regelmatig bij verhalen over krijsende peuters in luxe restaurants – dit restaurant weigert kinderen toe te laten na 17.30 uur en dat veroorzaakt nogal wat ophef. En dit keer is het Rozemarijn die voor discussie zorgt. Zij werd namelijk met haar gezin een restaurant uitgezet omdat haar kinderen niet wilden stoppen met huilen. Wat vind jij: terechte actie of zwaar overdreven?
Uit eten met kinderen: leuk idee, tot het misgaat
Rozemarijn en haar man Pieter-Paul zijn dol op uit eten gaan. Denk: mooi restaurant, goede wijnen, meergangenmenu. Hun kinderen van drie en vijf laten ze dan meestal bij de oppas. “Kinderen van deze leeftijd in een sterrentent zien wij nog niet zitten, maar we nemen ze wel steeds vaker mee uit lunchen.” En dat gaat meestal prima. Sterker nog, ze kregen ooit zelfs een compliment dat de kinderen zo voorbeeldig mee-aten. Maar laatst ging het mis — en hóe.
Nare blikken nog voor je zit: geen warm welkom
Toen het gezin een kleine bistro binnenstapte, begon de ellende al. Rozemarijn: “Gewapend met speelgoed en iPads kwamen we de tent binnen. Al bij het installeren van de kinderen merkte ik dat we hele nare blikken toegeworpen kregen. ‘Waarom kijkt die mevrouw zo boos?’, vroeg de oudste ons net iets te hard, toen een oudere dame naast ons afkeurend ons gezelschap in zich opnam. Ik negeerde de vraag en knikte vriendelijk naar de dame. De mevrouw draaide haar hoofd weg en begon te fluisteren tegen haar tafelgenote. Wat een chagrijn, dacht ik nog.”
Ouch. Niet bepaald het gastvrije gevoel dat je hoopt te krijgen als je ergens gaat lunchen. Maar goed, doorademen, speelgoed op tafel, iPad aan, wijntje erbij – op hoop van zegen.
“Ze mogen een gerecht van de kaart bestellen”
De sfeer verbeterde helaas niet toen het personeel kwam. Ondanks dat Rozemarijn en haar man een fles wijn van €95 bestelden (klassieke ‘we-betalen-voor-rust’-zet), wilde de zaak geen kinderportie bereiden.
Rozemarijn vertelt verder: “Ook de bediening had duidelijk geen zin in onze kinderen. Zelfs nadat wij een fles wijn van 95 euro bestelden, konden ze het niet opbrengen om een gerechtje voor de kinderen te maken. ‘Nee, dat doen we hier niet. Ze mogen een gewoon gerecht van de kaart bestellen.’ Uiteindelijk hebben wij dit gedaan, maar de meiden vonden het helemaal niet lekker en begonnen te huilen.”
Van tevoren even de menukaart checken wellicht?
Tsja, hier moeten we toch wel even onze mening geven; ook al bestel je een fles van 1000 euro, je dient je – vinden wij – alsnog te gedragen in een restaurant. Die andere gasten, wiens middag jij dus nu een beetje verziekt, betalen namelijk ook gewoon voor hun eten en wijn. Net als jij. En weigeren een speciaal gerecht buiten de kaart om te maken voor kinderen vinden we ook niet heel gek – had dat anders van tevoren even gecheckt? Er zomaar van uitgaan dat mensen wel even een uitzondering voor jou maken is toch arrogant? Misschien ook even de kaart eerst bekijken online, om te zien of er wel iets geschikts tussen zit?
Van huilen naar krijsen – en toen ging het mis
Het huilen werd krijsen, en het krijsen werd op de grond rollen. (Bijna) elke ouder kent dit scenario, maar in een kleine bistro is er simpelweg geen ontsnappen aan. “Ik heb er toen echt alles aan gedaan om ze stil te krijgen, maar het mocht niet baten.” Pieter-Paul ging met de kinderen op de gang staan. Rozemarijn vroeg nog om een portie friet. Maar toen kwam de klap: “Mevrouw, andere gasten hebben veel last van uw drammende kinderen. Wij hebben de rekening voor u.”
De bediening bood aan het eten en de wijn to go mee te geven. Rozemarijn: “Ik heb het geld op tafel gesmeten, de wijn in mijn tas gestopt en ben boos vertrokken.”
En dan: de eigenaar belt
Toch volgde er nog een verrassende wending. De eigenaar belde. Rozemarijn: “Hij gaf aan dat veel mensen hadden geklaagd, maar dat wij nooit zomaar naar huis gestuurd hadden mogen worden.” Hij bood het geld terug én een diner voor twee aan. Voor twee. Niet vier. Subtiele hint misschien?
‘Kinderen moeten het gewoon leren’
Volgens Rozemarijn is het nu voor haar, Pieter-Paul en de kids verpest om nog als gezin te gaan lunchen. “Kinderen moeten het gewoon leren en dat kan alleen door het te doen. Iedereen is jong geweest en ik begrijp niet dat andere gasten dan zo kortzichtig en kil kunnen zijn. In een sterrentent neem ik ze nog niet mee, maar een eetcafé moet toch kunnen?”
Egoïstisch of niet?
Wij zijn héél benieuwd hoe anderen hierover denken, want nogmaals: dit is echt een onderwerp waar mensen zo verdeeld in zijn. Of je nu kinderen hebt of niet. Zoals collega Wieke stelt: “Zelf heb ik geen kinderen, dus ik denk dat je er dan ook al anders naar kijkt. Maar eerlijk… Ik zou ook niet blij zijn als ik naast een tafel zou zitten waar twee kinderen alles bij elkaar schreeuwen en huilen, terwijl ik juist uitgebreid wilde lunchen. Maar aan de andere kant: op dat moment kunnen de ouders er ook misschien even niets aan doen. Puur egoïstisch gezien zou ik er dus van balen, maar hoe zien jullie dit?”
Lees ook:
- 11x belachelijke restaurantbestellingen die écht zijn gebeurd
- Hou jij je aan deze wijnetiquette?
- Real life: ik date liever met een vrek dan met een vegan
Bron: Damespraatjes.nl
