Bloedirritant: uit eten met mensen die niks lusten

Adeline (roepnaam: Eddie) houdt van eten, veel en vaak, en zowel thuis als er buiten. Nu gaat dat vaak goed, maar soms ook niet. Wanneer ze uit eten gaat met mensen die niks lusten bijvoorbeeld.

Fine dining met iemand die niks lust: zo saboteer je een topavond

Stel je voor: de grootste chef van Athene vliegt speciaal in om acht (!) fabelachtige gangen voor je te koken. Uit de keuken komen de verrukkelijkste geuren en de chef, zoals het een Griek betaamt, tettert heethoofdig tegen zijn team terwijl hij staat te toveren op hoog niveau. Tot zover: een avond zoals ik ze graag heb. Op tafel verschijnen gerechten waarvan je acuut een beetje kortademig wordt. Denk: tagliatelle van koolrabi in een retsinasaus, tartaar van tonijn met mastiha-tranen, schuim van truffel en bergamot. Ik word er weer week van als ik eraan denk.

Tot zover het goede nieuws. Want mijn tafelgenoot? Die lust dus níks.

Mensen die niks lusten: waarom ga je dan uit eten?

Ik was heus gewaarschuwd. Een vriend nam zijn kersverse vriendin mee, die – volgens zijn eigen woorden – ‘wat lastig’ was met eten. Maar dan heb je zo’n topchef, de beste tafel van het restaurant en denk je: hoe erg kan het zijn? Nou, dusdanig dat ze letterlijk even likte aan een oester. Om te checken of het ‘wel haar smaak’ was. Daarna kwam het hele theater: neus omhoog, indrukwekkende grimas, en schouders die zichtbaar rilden van walging.

Zien walgen doet walgen

Er is weinig dat een fine dining ervaring zo snel de das omdoet als tegenover iemand zitten die niks lust. Want hoe briljant het gerecht ook is, als je het moet eten terwijl de ander erbij zit alsof ze een aflevering Fear Factor moet ondergaan, dan smaakt het toch allemaal net wat minder. Zien genieten doet genieten, maar het omgekeerde geldt helaas ook.

Dus als jij lekker zit te smullen van een kunstwerk op je bord, en je tafelgenoot trekt er een gezicht bij alsof het rauwe orgaanvlees is, dan doet dat iets met je eetgeluk.

Elf gangen, want iemand moest het opeten

Toegegeven: er zat een upside aan. Alles wat zij weigerde, belandde op de rest van de tafel. En dat was veel. Zo kwam het dat ik geen acht, maar elf gangen at. Elf glorieuze borden vol creativiteit, smaak en finesse. Mijn spijkerbroek heeft er nog trauma’s van, maar ik? Ik had de avond van m’n leven.

Mensen die niks lusten: blijf gewoon thuis

Laten we eerlijk zijn: als je niks lust, waarom boek je dan een restaurant met een chef die op sterrenniveau kookt? Niemand vraagt je om alles te eten, maar een beetje open staan voor nieuwe smaken en ervaringen hoort erbij. Zeker als je tegenover iemand zit die weken naar dit etentje heeft uitgekeken.

Dus als schuim je angst aanjaagt, als oesters proeven je tot kokhalzen brengt en je mondhoeken al vertrekken bij het woord ‘tartaar’: blijf dan lekker thuis. Of bestel een bord pasta bij de Italiaan om de hoek.

Laat in elk geval andermans fine dining ervaring niet sneuvelen op jouw bord.

Lees ook:

• Als je gruwelt van stukjes in je eten
• Waarom sommige mensen geen gebruik zouden mogen maken van een zelfscankassa
• Het goorste eettafereel in een restaurant óóit