Real Life: Zarinah kan niet lunchen op kantoor – collega’s eten walgelijk
Een nieuwe baan is altijd wennen. Maar wat als het niet het werk zelf is, maar de kantoorlunch die je compleet van je stoel blaast? Zarinah weet er alles van. “Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik soms kokkend aan tafel zit,” vertelt ze. En nee, dat is geen grap.
Rook, rook en nog eens rook
Het begint al bij de rookgewoonten van het team. “Ik dacht dat roken zo goed als uitgestorven was, maar hier op kantoor zijn niet-rokers in de minderheid. Lekker voor de rokers, maar ik eet ondertussen in een rookgordijn. Niet dat ze binnen roken, maar wel op het balkon of bij de voordeur en alle rook wappert vrolijk achter ze aan. Bah!”
En het is niet zomaar een walm die van de rokers afkomt; de geur kruipt in je kleding, je haren en je lunch. Alles wat je op kantoor eet smaakt alsof je in een sigarenwinkel staat.
Schimmelplek in de wasbak: welcome to the jungle
Het wordt alleen maar erger in de keuken. “Ik wil niet overkomen als een zeikerd, maar sommige dingen zijn gewoon grensoverschrijdend. Er ligt een ei te wachten dat al een paar dagen ‘opgeruimd’ had moeten worden. En de wastafel? Schimmel! In het gootsteenputje liggen oude etensresten, grijs en verkleurd. Echt, gadverdamme!”
De strijd om de magnetron
En dan heb je natuurlijk nog de magnetronstruggles. Zarinah: “Je wil je maaltijd opwarmen, maar de magnetron is vies, plakkerig of – nog erger – gevuld met spatten van andermans curry, ragout of die mysterieuze lasagne waarvan niemand weet hoe lang hij al in de koelkast ligt.”
Wie ooit dacht dat je kantoorlunch een rustige pauze zou zijn, heeft duidelijk Zarinah’s lunchplek nog niet gezien.
Makreel op mes en in Nutella?!
En dan hebben we het nog niet eens over de manier waarop er gegeten wordt. “Er is een collega van IT die dagelijks makreelsalade eet… en dat het liefst met open mond. Maar het toppunt is dat hij met hetzelfde mes in de Nutellapot gaat. Serieus. Mijn mond viel letterlijk open – zonder dat ik zelf iets at.”
En de kaasschaaf? Daar kan een hele horrorfilm van gemaakt worden. “Een collega raspt alsof zijn leven ervan afhangt, maar op zo’n ongecontroleerde en inefficiënte manier dat het voor de volgende persoon een uitdaging van jewelste is om nog een normaal plakje af te snijden. Niemand kijkt op, niemand zegt iets. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.”
Let op waar je kijkt… of eet
Iedereen kent het wel: je zit rustig te lunchen en een collega begint enthousiast te vertellen over de weekendavonturen. Bij Zarinah komt daar het volgende tafereel achteraan: “En plop! Een drupje saus of een sliertje kip belandt op míjn bord. Eerst dacht ik dat het eenmalig was, maar inmiddels gebeurt het bijna dagelijks. Mijn bord is een soort frontlinie geworden en ik moet er constant op letten. Lunchen op kantoor is hier niet ontspannen, het is een full-contact sport!”
Oude yoghurt-emmers en salades: het kan nog viezer
“Overgebleven salades worden bewaard in oude yoghurt-emmers. Prima, niks mis met niks weggooien. Maar kun je de emmer dan even afspoelen? Ziet niemand hoe goor dit is?!” Zarinah weet het inmiddels zeker: leuke baan, beestachtig etende collega’s.
Meelunchen? Nee, bedankt
Na drie weken heeft Zarinah de handdoek in de ring gegooid. “Ik lunch niet meer op kantoor. Tegenwoordig loop ik een ommetje en eet ik mijn broodje terwijl ik wandel. Niet perse gezellig, maar alles beter dan tussen die ranzig etende collega’s te zitten.”
Lees ook:
- Real life: de man van Jacky ging vreemd, met dit gerecht nam ze wraak
- Real life: mijn Italiaanse schoonvader weigert mijn pasta te eten
- Real life: Meike (38) kan niet stoppen met jatten uit Albert Heijn
