Mijn vegetarische neefjes eten stiekem vlees bij mij (en ze vinden het heerlijk)
Mijn vegetarische neefjes eten bij mij stiekem vlees. Klinkt als de titel van een nieuwe Netflix-serie over familierelaties en gehaktballen, maar het is gewoon het leven van Marjolein. Want ja, wat doe je als tante: hou je je aan de strenge dieetregels van je zus, of laat je die kinderen lekker genieten van een frikandelletje?
Geen kinderen, wél logeerpartijtjes
Marjolein (48) en haar vriend Tjerk zijn al vijf jaar samen, maar kinderen? Nee, die kwamen er nooit. Geen bewuste keuze, eerder een combinatie van geen drang en geen juiste man – tot Tjerk dus. Maar toen haar jongere halfzus Charlotte kinderen kreeg, bloeide Marjolein op als tante. “Ik heb de lusten, niet de lasten,” zegt ze daar zelf over. En zo is het oppassen op haar neefjes (nu 8 en 10 jaar) een waar feestje. Nou ja, op één detail na…
Vegetarische opvoeding met hoofdletter V
Charlotte voedt haar kinderen strikt vegetarisch op. “Tot hun vijfde zelfs grotendeels veganistisch,” verzucht Marjolein. “Ik heb haar uitgelegd dat ik dat best heftig vind voor kinderen. Ze hebben toch dierlijke eiwitten nodig? Een visje op z’n tijd kan geen kwaad, toch?” Maar Charlotte is standvastig. In haar huis komt geen vis, vlees of zelfs een schaduw van een gehaktbal.
Bij tante mag het wél: van tofu naar frikandel speciaal
Gelukkig voor de neefjes wonen ze lekker dicht bij tante Marjolein. En tante Marjolein, die houdt van snacken. Het begon onschuldig: een bitterballetje hier, een visstick daar en af en toe een frikandel speciaal. Maar inmiddels weten de jongens het: logeren bij tante is feest. “Hun favoriet? Kipsaté. Met van die lekkere saus die Tjerk maakt.” En dus smikkelen ze stiekem. Met grote ogen en volle mondjes. Marjolein: “Ze fleuren er helemaal van op. Echt, alsof ik ze een dagje naar de Efteling neem, maar dan culinair.”
“Bij ons een geheimpje”
Dat dit niet helemaal door de beugel kan, weet Marjolein ook wel. “Toen de jongste laatst zei dat hij zó van bitterballen hield, vroeg Charlotte zich af waar hij dat vandaan had. Ik heb toen maar toegegeven dat hij die bij ons had gegeten. Per ongeluk, zei ik erbij.” Charlotte was – hoe verrassend – not amused. “Ze vindt echt dat ik over haar grenzen ga. Maar ik zie het anders: ik laat ze gewoon even kind zijn. Even genieten. Zó erg is dat toch niet?”
Frikandel of opvoedgrens: wat weegt zwaarder?
En dus zit Marjolein nu met een worstelend geweten én een lade vol frikandellen. Want ja, wat is erger: een kind blij maken met een bitterbal, of een zus boos maken door haar regels te breken? “Misschien zit ik fout,” zegt ze eerlijk. “Maar als ik zie hoe gelukkig ze zijn met een portie kibbeling, dan vind ik dat het waard. Eerlijk? Ik denk dat ze later zelf wel bepalen wat ze wel of niet willen eten.”
Vegetarisch thuis, vissticks bij Marjolein: wie doet het hier fout?
Het grote dilemma: moet je altijd de regels van een ander respecteren in jouw huis? En belangrijker nog: moet een kind lijden onder de eetkeuzes van zijn ouders, als het overduidelijk hunkert naar een kroket? “Ik hou zielsveel van mijn zus, echt waar. Maar soms denk ik: laat die kinderen even leven. Eén visstick maakt ze geen slechter mens.”
Stemmen mag anoniem. Net als bitterballen eten.
Lees ook:
- Real life: de man van Jacky ging vreemd, met dit gerecht nam ze wraak
- Mijn Italiaanse schoonvader weigert mijn pasta te eten
- Real life: Meike (38) kan niet stoppen met jatten uit Albert Heijn
Marjolein’s naam is vanwege privacy gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie. Wil je ook (anoniem!) een persoonlijk verhaal kwijt? Je kunt ons mailen op info@favorflav.com
