Waarom ik niet meer kook voor mensen met dieetwensen (behalve als ze stervende zijn)
Grote of kleine kookfrustraties, soms moet je ze even ventileren. En daar bieden we een podium voor. Dit keer is het Lindsey die haar hart lucht. De thuiskok uit Utrecht, ‘moeder van één kind en een zuurdesemstarter’, is allergisch voor moeilijke eters. ‘Ik kook om mensen te verbinden, maar wel met een disclaimer tegenwoordig.’
‘Laatst had ik een etentje thuis. Klein, gezellig, goeie wijn, kaarslicht, tafel mooi gedekt. Ik had me uitgesloofd: langzaam gegaarde ossobuco, zelfgemaakte tagliatelle, citrus panna cotta als toetje. Maar nog voor ik mijn schort af had gedaan, kwamen de dieetwensen binnen: “Ik eet trouwens geen gluten meer.”, “Kan je voor mij de saus apart houden, want ik doe geen lactose?”, “Ik volg keto, dus liever geen pasta.” En, als klap op de vuurpijl: “Oh ja, ik eet doordeweeks vegan.”
Ik ben inmiddels zover: ik kook niet meer voor mensen met dieetwensen. Punt. Behalve als ze in het ziekenhuis liggen. Of op hun sterfbed. Of écht een artsenbriefje kunnen laten zien met een dodelijke allergie.
Eten is een feestje, geen spreadsheet
Eten is mijn taal van liefde. Maar ik ben gestopt met die taal vertalen naar veertien dieetversies van één gerecht. Tuurlijk, als iemand coeliakie heeft of echt een heftige intolerantie: volledig respect. Geen grijntje gluten in zicht. Maar dat is zeldzaam. Wat ik wél veel zie? Mensen die hun dieet gebruiken als morele superkracht, alsof ze boven het gepeupel van gewone eters staan. Ik weet het ook van professionele chefs. Die worden er ook gek van! Gasten die zeggen dat ze geen gluten mogen en dan vervolgens het broodmandje leegeten. Why?
Je mag alles kiezen, maar niet op mijn etentje
Kies vooral voor raw vegan intermittent fasting paleo low-carb, daar bemoei ik me niet mee. Maar kom dan niet bij mij thuis eten en verwacht dat ik voor zes dieetconstructies een aparte mise en place doe. Alsof ik in de keuken sta van een wellness retreat op Ibiza, en niet gewoon in mijn kleine Utrechtse keuken met een oven die het sinds 2021 maar half doet.
Eten is delen, eten is genieten, en ja soms is dat met roomboter, gluten en alles wat volgens je coach “niet trilt op de juiste frequentie.”
Wat is er gebeurd met gewoon lekker eten?
Vroeger kwamen mensen eten, en zeiden: “Oh, wat ruikt het lekker!” Tegenwoordig is het: “Zit daar suiker in?”, “Is dat echte Parmezaan?” en: “Ik probeer even geen nachtschades.”
Wat ik probeer?! Ik heb 5 uur staan koken en 30 euro uitgegeven aan olijfolie die ik zelf niet eens durf te gebruiken. En dan eet je uiteindelijk alleen wat radijsjes van het voorgerecht?!
“Maar ik voel me zó veel beter zonder gluten”
Mooi. Dan neem je gewoon je eigen eten mee. Ik ben er klaar mee om mijn keukengeluk te laten gijzelen door andermans buikgevoel. Mijn keuken is geen allergielaboratorium. En ja, ik weet dat dit polariserend is. Maar net als ananas op pizza: je houdt ervan of je haat het.
Uitnodiging met disclaimer
Tegenwoordig nodig ik mensen uit met de disclaimer: “Ik kook wat ik wil. Als dat een probleem is, neem dan je eigen Tupperware mee.” De sfeer aan tafel is sindsdien ontspannen, vrolijk en verrassend glutenvól. En ja, soms is iemand een beetje chagrijnig omdat er géén rauwe bloemkoolrijst is. Maar dat is prima. Je kunt niet iedereen gelukkig maken, zeker niet als je het probeert met een quiche van bladerdeeg.
Ik kook niet meer voor restricties. Alleen voor plezier. En geloof me: dat smaakt nog altijd het allerlekkerst. Met kerst op komst, is dit misschien ook een idee voor jou?’
Lees ook:
